اگر لبانم را به دار نمی آویختند از بوسه پلی می ساختم
پرستو را به بال باد می بندند و از موسیچه ها دیوار می دزدند سپیدار بلند تو چنان بی سار خواهد ماند شقایق ها به پای دار خواهد ماند و گر ره تا در اندیشه نسپاریم تبسم در پس آئینه ی پندار خواهد ماند بهار ۱۳۸۷ شنیدم ناله های نی ز هر پیغام مولانا خدایا جرعه ی بخشا به من از جام مولانا زبلخ باستان بر شد نیستان ها قلندر شد به دل دیوان و دفتر شد سرود ونام مولانا پر اندیشه پر پر شد نوای عاشقی سرشد جهان پر مشک و عنبر شد جهان بر کام مولانا صفای مثنوی جان شد غزل گیسوی جانان شد چنان خورشید تابان شد چراغ شام مولانا عجب لطفی ز رب آمد ز مغرب شمس شب آمد احسام الدین چلب آمد خوشا در دام مولانا دسمبر۲۰۰۷ محبی چــــه درد افــــزاست بی غنچـــــــــه شگفتن آخ ! که بی تـــــو در بســـتــر بهــــــــــــــــــــــار پُنـــــدوک پُنــــــدوک جــــــــــان سپــــــــــردم تابستان را پـــائیز را زمستان را بهار۱۳۸۶ شب فراموش ناشدنی 21 اپریل سال روان در حالیکه همه جا بهار شده بود و سراپا سرود شده بودم یکجا با یاران هم آشیان آقایان (عزیزعلیزاده ,نجیب برید و بصیر یعقین ) بال ببال پرستوها با گام های چابک زمزمه کنان سوار چارچرخ شدیم . و آهنگ شهر هامبورگ کردیم . پس از پشت سر گذاردن کوچه و پس کوچه های پی هم پا به در تارگاه ترنم گذاشتیم , زیر چتر تارگاه ترانه تار می نواخت و سکوت پا می کوبید و قند پارسی حافظ بنگاله را پدرود گفته هم گام دوستان نازنینی شده بود که کمر همت بسته بودند تاکاروان کارنامه های فرهنگی جناب آقای دکتر اسدالله حبیب را ارجگذاری نموده پارسی را پاس بدارند. میزبان نازنین و گرانسنگ با فراخ دلی و گشاده روی ما را در پهلو پذیرفت و پاس و سپاس نمود.؛ نشستیم وسراپا گوش شدیم. شب رندانه ای بود . از چار گوشهء سرزمین سرو سبز فرهنگیان فرهیخته و دور از میهن گرد هم آمده یکی پی دیگر جا پر می نمودند . تاآنکه آواز جان پرور بانوی آغاز جشن ارجگذاری را مژده داد . نخست گوشه های از زندگی پربار آقای دکتر به نمایش گذاشته شد و سپس فرهنگیان پیا پی کار کرد های پاسبان درب دبستان بیدل را برخواندند. پاسی از شب را این چنانی سپری نمودیم تا نوبت به سرود خوانی رسید . در این بخش آقای اسد بدیع آواز خوان نازنین میزی گردی فراهم آورد , سرودخوانان به هم پیوستن و سروده های زیبا و ماندگار سرودگر گرامی آقای اسدالله حبیب را بر سرودند. نیمهء از شب گذشته بود که هلهله بر پا شد اینجا شایسته است بگویم بنازم بارگاه خداوندگار ساز وآواز را که این بهره را به ما به یاد گار گذاشته است . هلهله به جا بود چون گاه ترانه خوانی رسیده بود ترانه خوانانی بسیار آمده بودند که یکی به دنبال دیگرترانه های سر دادند مگر بسیاری ها برای شنیدن آواز فرشته سما بی قرار بودند تاآنکه با شنیدن چند چامهء جان بخش به سکوت رفتند. در پایان این بخش اسد بدیع یکی از سروده هایش را برخواند که من پا به پای هر واژه اش گریستم وپس ازآن با اجرای چند ترانه شب را به سپیده سپرد. از شب چیز ی نمانده بود و پرستو سپیده را به پنجره می نواخت آنگاه مرد بزرگ و فرهیخته بر تختگاه سخن جاگرفت و از تک تک مهمانان سپاسگذاری نمو د و آن شب را همایش ارجگذاری قلم نام گذاشت. برای من و دو ستانم شب بیاد ماندنی بو د که هر گز فراموشمان نمی شود. اسد محبی 30 اپریل2007 آویــــــــــــــــــــــــــزه ی دار بـــــــــــر گــــــــردن بهــــــــــار ۱/۳۰ ۱۳۸۶ محبی ترانه برای کودک پروانه گک پر میزنه به باغچه ها سر میزنه شاخچه به شاخچه می پره بوی گل ها ره می چره مره ببالش میبره پروانه ی قشنگ ما رفیق شوخ و شنگ ما دنیا ببالت نرسه به خط وخالت نرسه بیا که هم بازی شویم رفیق ناز نازی شویم ۵/۱/۱۳۸۶ محبی سین وسمن درسفره ی ما سین وسمن ساز نـــدارد غربت زده گان نغمه و آواز نــــــــــدارد نوروز به مهمانی ما آمد و ننشســـــــت دیریست که با ما نفس راز نــــــــــــدارد دل میل بهاران وطن می کنــــــد امـــــــا شهباز تنم شهپر پـــــــــرواز نـــــدا ر د شبنم رهی افسرده گی بر دامــن گــــل زد باغ سحرش نرگـــس طنــــاز نـــــــــدارد از دشت لبم لاله سفـر کرده عــزیــــزا ن بردامـن من سبــــــــزه دیگر نــاز نــدارد محبی. ۲۷حوت۱۳۸۵ تن پالیز پر از غــــــــم شده بــــــــود سبزه ی گِـرد سپیدار بلـــــــــــنــــــد اشک و ماتــم شـــــده بـــــــــــــــود یادت است بره ی چوپان یتیـــــــــم با تو همــــدم شـــده بـــــــــــــــود غمکت کم شده بود یادت است کوچه پریشان شده بود مردم دهکده حیران شــــده بـــــو د یاسمین ،کودک همسایه ی مـــــــا دیده گم کرده و گریان شده بــــود درمیان تب و تاب لحظـــــــه هـــا مادرش ریگِ بیابان شــده بــــــو د جگرم گل زده بریان شده بود پائیز۱۳۸۵ یادم است برگ بهار بدنــــت یادم است روزیکه هیچ شب نمی شد غصه ها قصه ی هیچ لب نمـــــی شد درسکوت خم و پیچ کـــــو چه هــــــــــا رهـــزن شب بودو هیچ گپ نمــی شد پائیز۱۳۸۵ انــــــتظــار تـــلــــخ مونس! تبسم یادت شگفته و لبخند می شود آهـــــم به تب نشسته و تر بنـــــــد می شود در مجمر نگاه تو افســــرده جـــان مــــــــن هم دود؛ هم آتــش ؛ هـــم اسپند می شـــود اینک بهار ز باغ لبـــت لالــــه مـــی خـــــــــرد آئینه ی دو چــشــم تو پیــــو نـــــد می شو د این انتظــــــــــــار تلــــــــــخ در انبار دوش مــا یک کــوله بار نی ؛ شکـــر و قـــنــــــــــــــــد مـــی شود پائیز ۱۳۸۵ از نفس نسیم صبح عطر تنت به من رسیــــــــد بوسه گکی شکر شکن از دهنت به من رسیـــد مریمی جامه اش درید یاسمنی به گریــــه شــد باغ لبت غنچه کرد شگفتنت به مـــن رسیـــــــد دختر شب سپیده را بستر ناله ها نمــــــــــــو د تا که زبال باد ها لرزیدنــــت به مــــن رسیــــــــد غصه و قصه دم به دم زهر جدایی می چشـــــم هرچه که هست بیش وکم تپیدنت به من رسید ۲۷اسد۱۳۸۵ پلک عاشق می نماند گرد راهت دربــــــدر بستر خالی نگاهم را بدریا میبـــــــــــــــر د رنگ خورشید میپرد از روی ماهت دربـــــدر می خرامد کوچه ها زیر قدم های خوشت جان من در آتش از آهنگ آهــــت در بــــدر هر سحر با عطر یادت هر دوچشمم نم زند در نگاهم شبنم وعطر پگـاهــت در بـــــــدر می مکد زنبور فرقت خون جانــــم دم بــدم بر لبم شهد لبان بوســه خـــواهت در بــدر ۱۷ اسد ۱۳۸۵ تقدیم به ملالی جویا به پاس دلیری ها وفدا کاری هایش فــــــریـــاد خنـــده ی زخمی دروازه های شهر چنان ناله می نمود بابا تنش خمیده وآسمایی درسکو ت از اشک بیوه زن ونالهء یتیـــــــــــــــــــم شاعر نشسته وغمنامه می ســــرو د فریاد فاتحانه به جایی نمی رسیــــــد یک شعر و چندترانه به جایی نمی رسید تیغ است خشم به هنگام کار لیــــــک چنگال بابرانه به جایی نمـــــــــی رسید آزادی تن به چادر یک زن تنیده دیـــــــد هنگام کار زار خودش را رسیده دیــــــد نمــرودیانی به مسنـــد نشستــــــــه ر ا چون پیر مار دوش به هـرجا چمیده دید آنگه به ناله شد فریاد زد که من ملالی جویا! فریاد و خشم ملت رنجدیده وصبــــــور فریاد مرد و زن زگهواره تا بــــه گـــــــو ر فریاد خندهء زخمی و چشــــم کــــــو ر فریاد خون شهیدان و اشـــک شـــــو ر نی نی بس است دیگر این است شناسنامه ی تان ای نوکران سر به کف پا برهنه گان پستان ز لب لب طفلان بریده ایـــــــــد انگشت دست و پا ز انسان بریده ایــد با رقص مرده و میخکوبی و فـــــــــلا ن دل از خدا و حد ز ایمان بریده ایـــــــد ناموس باغ و بهــــار و پــــــرنـــــده را آهوی شیره وشیــــــر درنــــــــــــده را بر چوب دار بـــــــــی آویختـــید دد ان اینک کُشید بـــر لب ما بــــــاز خنـده را جوزا۱۳۸۵ بم فروش و بم گذار و بم کفان خانه ات ویران شود آه مظلومان گریبانت درد جیگر ت بریان شــــــــود ای بــــی رحم ای قاتل ؛ دزد و رهگیر و فلــــــلان مهر انسان بر دلت آتشگهی ســـــوزان شـــــــو د اشک کودک خون دهقان ؛ دست فروش دوره گر د خشم ماتم دیده گان بر جانبـــــت طوفان شــــــود سبزه خشکیده برگ وبار باغ افسرده گیســــــــت بشگفد صلح وصفایی نم نمک بــــــا ران شــــــود نی غزل بازار دارد نی تـــــرانـــه تـــر لبــــــــــــی کاش می شد ؛ آدمیان ناجــــی انسـان شـــــــود سرطان۱۳۸۵ آزادی را داغ ؛ داغ گریه کردم اشکم را قطره قطره شگافتند و دموکراسی را برسر هر چهار سویی حراج گذاشتم مفت مفت بی خبران٬ دین معامله کردند تا راه رفته را دوباره بپیمایند اکنون دار می شمارم تناب ها دارند حلقه می شوند از گردنی به گردنی دار فروشان مرگ می بافند رسن هاشان گسیسته باد. ۳۰جوزا ۱۳۸۵ سوگوارهء هشتم جوزا ۱۳۸۵ روز خونین شهر کابل رخت عذا خون چکان است بستر کابل میازارید دیگر پیکرش زخمی وبریان است میازارید دیگر قامتش دولا شده خون می چکد از رگ رگش کودکش درسوگ پستان است میازارید دیگر کوچه هایش بوی غربت میدهد شام وسحر عندلیب لانه ویران است میازاریــــــــد دیگر شهپرش چتری بود ناموس اشک وآه را آن تن و آن جسم جانان است میازارید دیگر پاسبان خون پاک ملت هر دم صبــــــــــــو ر خاک پاکش قبلهء جان است میازاریــد دیگر ماتم است ماتمسراست رخت عذا دارد هنوز دل پریش پاروپائیزوپریشان است میازاریددیگر ۹جوزا۱۳۸۵ آزادی کجاست شب از نیمه ها گذشته بود باد زوزه می کشید باران پرندهء پر ریخته را به انزوا می کشانید تن زیب خاطر خیالم گوشهء را برای رهایی می پویید شبپرهء سیاهی در سیاهی شب از لای برگستانی روزنهء تامن ایجاد کرده بود من٬ من نبودم تاریکیها در تمامیت تنم تنیده بود و مهتاب مادروار به زمزمهء سوگوارهء نشسته بود بانگی تا گلوگاه فریاد میزد بگو آزادی کجاست؟ در بند است آنسوی ابر ها تصویرش در جیب کودک گرسنه ایست که با چشمان وا مانده اش نان می شمارد. ۵جوزا۱۳۸۵ ازبوسه پلی می ساختم اگر لبانم را بدار نمی آویختند ازبوسه پلی می ساختم آزادی را بر بال پرستو ها فریاد می کشیدم مهتاب را برای لالایی برچوب هر گهوارهء می بستم وآغاز هر پگاه را با لبخند کودکی بر رویی مادرش می خندیدم. ۴جوزا۱۳۸۵ فرشته صاعقه شد ز شهر خاطره ها فرشته آبله بود به دشت قافله ها فرشته فاصله شد زدرد فاصله ها فرشته حامله بود زدرد ورنج وجفا به خدا گریه کنم ماتمشه هرسحر بو بکشم پیرهنشه فرشته شعر و وفا بود فرشته ناله وآه بود فرشته صبح خدا شد فرشته دود هوا شد به صبا قصه کنم ماتمشه هرسحر تازه کنم من غمشه بهار ۱۳۸۵ نوروزترین رقصیده هوا را به سر انگشت زرنگش با چک٬ چک باران چه اتن داره فرشته نوروز به مهمانی ما شعر تــــــر آرد لیکن به تنم سبز چمن داره فرشته پاکیزه ترین برگ بهار دل شبنــــــــم با بوی صبا خنده به من داره فرشته در باغ دلم غنچه گکی پرزد و بشگفت بر روی لبش دشت ودمن داره فرشته تا پای دلم دست به زنجیر خــدا بست دیدم که خدا را به کمن داره فرشتـــه ۱۶مارچ ۲۰۰۶ از پیامبر تا خداودگار بلخ از بلخ باستان که تنها مخروبه ها ی برجاست هنوز میتوان شراره ها ی قدسیت الههء آتش را در رگ رگ آن سرزمین کهن به نیایش نشست وطبیعت نوروز را در جگر داغ لاله لذت برد. وپژواک نی نای گلوی خداوند گار بلخ هنوزهم آتش دانش ومعرفت بردل سوخته گان می افروزد ومخروبه های بلخ را که یادها ی چندین هزارهء نوروز برسینه می پرورد آرامش وآرایش ابـــد ی می بخشد . وبلخ به درخت کهنسال و پائیز زدهء میماند که سال یکبار برگ سبزی به شاخسار پر بارش بهار می شود. و شــــب نـــــــوروز شب نوروز باران رحمت اندک٬اندک به زمین فرو می چکد تا زنگار از چهـــرهء آئینهء تمام نمای طبیعت وکدورت از سینهء انسان این پدیدهء هزار چهــــره بزداید. ودر این شب است که بزرگان وسالخورده گان برسم موبـــــــــدان به نیایش می شتابند تا به پاکیزگی آئینه ء دل نایل آیند. نوزادان به خواب ناز فرو می روند وکودکان ذوق لباس نو وسپیده دمــا ن بدل می پرورند. دختران جوان گرد هم جمع می آیند وبا سر دادن ترانه های نـــــو روز ی ترتیب سفرهء هفت سین می دهند. پسران جوان ونوجوان با برپا نمودن آتش در کوچه وپس کوچه ها بـــــــــــــه شادکامی وپایکوبی پرداخته طبیعتا می کوشند رسم نیاکان را برجــــــا آورده واین میراث بزرگ فرهنگی ونماد دانش ومعرفت را برای همیش زنده نگهدارند . وزنان جوان با استفاده از سلیقه وتجربه های بزرگترها ٬ در آتشدانهــــــا مشغول پخت وپز سمنک ونیایش در اطراف آن شب را به دعا مینشینند واز بار ایزد طبیعت سال پر بار ونیک تمنا می برند واین پاکیزه فرهنـــــگ از عصر زرتشت تا امروز در آتشدانهای ما شعله ور است که آئین نیک و قابل ستایش می باشد. از فضای تاریک خانه خسته شدم خواستم به بهانهء روشن کردن چراغ از جائیکه چار ساعت متواتر نشسته وپی درپی سگرت می کشید م بلند شوم کهالتی عجیبی درمن پیچید که در یک آن خودرا چون مرد مردهء احساس کردم ..٬ ناگهان صدای دلفریـــــــب دخترانهء مرا به جانب پنجره ء اتاق که از آن نمای عقب ساختمان محل زیستم رامیشد تماشاه کرد جیهاندم چه جهیشی ایکاش درآن کهالت تا ابد می خسپیدم . پنجره را که مدت ها بسته بود به مشکل گشودم باد سردی چنان به پیشانــیم وزید که یاد سرمای سالنگ جشنی در درونم برپا نمود می خواستم در آن غوغا غرق شوم مگر صاحب صدا دوباره به خود کشاندم در پژواک صدایش درد درون خستهء نهفتــــــه بود تنها صدا نبود که مرا به جانب خود می کشانید چیز دیگری چیزیکه من گم کرده بودم اما نمی دانستم چه چیز . صدایش لرزان وپر از احساس بود در میان لبــــــــــــان دا غ و مرتعشش کلمات فارسی درست همان چیزیکه من گم کرده بودم قد راست میکرد و وقهقه خندیدنش با آهنگ زبان فارسی آمیزشی عجیبی داشت٬ درچشمان معصومــش که تا آندم ندیده بودم باید خوانده میشد که در مغزش چه هیاهو ی برپاست وچه جملاتی نابی صف آرائی دارند مگر از زبانش تنها یک جمله را میتوانستم بشنوم!!آخ مادر جان!! گاه می گریست وگاه می خندید معلوم میشد خندیدن را درمیان گریه از شدت درد به حرث آورده بود اما نمی دانستم چه دردی که جوان به این قدو قامت را در خــــــــو د پیچیده بود هوا خیلی سرد بود برف اندک اندک به زمین فرو می نشست آهسته یک قدم پیـــــش نهادم متوجه شدم ازشدت سرما چون بید میلرزم وسردی را بیشتر از ناحیهء پاهایــــم احساس میکردم چون پله ها را بدون کفش فرود آمده بودم . چار طرفم را نگاه کردم وگوشهء را که هنوز برف نپوشانده بود برای ایستــــــــا د ن انتخاب نمودم آنجا در مقابلم دختر جوانی را دیدم که با موها ی ژولیده سیاه وغلــــــو ٬چشمان سیاه با ابروان کشیده وپیشانی فراخ اما محزون معصوم روی برف خوابیده و غلط میزند ومی گرید وگاه قهقه می خندد وتکرار جمله مادر جان را به زبان می آور د . خواب از چشمم پرید حیران شدم لحظهء بنشستم و گریان شدم دوستان یاد وطن دارد دلــــــــــــــم میل ساز سوختن دارد دلــــــــــــم دلبری خواهم که بنوازد مـــــــــــــرا بانگاهش درد دل رازد مــــــــــــــــرا چهچهء مرغ سحر گم کــــــرد ه را رهرو چشمان تر گم کـــــــرد ه را قلقل شیشه بگیرد در بغـــــــــــــل نیست یاران این که من گویم دغل قلقل شیشه بغل وا کـــــرد مــــر ا مرغ شب سیرو تماشاه کرد مـر ا نا گهان افسرده تن گم کـــرده ر ه در بغل بگرفت وبفشردم پگــــــــــه ای صبا سوگند بخور بر مـــــــادرت بر پریشان حالک این چــــاکــــــرت از وطـــــن بــــوی جــوانـــی آ و رم مشتی خاکی را نشانــــی آ و رم آ ٬ دمی بنشین بگو از حــــــــال او داستانی از درخـــــــــــت و دال ا و تا بکی ماهی ندار د جـــــــــال ا و تابکی حافظ گشاید فــــــــــا ل ا و تا بستان ۱۹۹۹ اگر یک پر زبال تن من کم نبودی به در خانهء خورشید خدارفته بودم گلی از باغ ره دوست زبازار خــدا به بن کوچهء خاکی شما رسته بودم شب مهمانی مهتاب بباغ گل سبز دست وپای خدا را زحنا شسته بودم درد نوازش کن مرا افســـــــرده مـــــــــــــردم اسیر غصه و حــــــــرمـــــــــــــــان و دردم زدرد کوچه هــای سرد غــــــــــــربـــــــــت گهی موج و گهی طــــوفـان ســـــــــــردم شب از من داغ حرمان مــــــی ربایـــــــد زچـــــشــمم ابر بــاران مـــــی ربایــــــــد اگر دانــــــنــــد دوای غصه هــــــایــــــــــم چرا از درد درمــــــان مـی ربـــــا یــــــــــد ربـــــاعی دیشب زسحـــر شنیــــدم آواز تـــــــــــــرا ازشاخهء درد خمیــــــــده پرواز تــــــــــــرا یک جرعه گکی بنوش من دادی تو گـل مستانه نوازد تــــن من ســــــاز تـــــــرا میــــــوه های باغ ما تر یاک شـــــد غنچه ها در بوته ها بیبـاک شـــــد سبزه خشکید لاله دامن چاک شد لذت نان از لبـــــانـــــم پـــــاک شد سفره سوگ نان را ما تم گرفــــت چشم دریا را غبار غم گـــــرفـــــت کلبهء ویرانه را با تـــــــــــــو پ ز د تا خدایش لحظهء را دم گرفــــــــت تا شقایق میل یک شبنم گرفـــت کوچه باغ خاطرم را غم گر فــــــــت یاد بارانی به جانم چشمـه شــــد تا ببارد چشمکم را نــــــم گر فت تا محبت لحظـــهء سر خم گرفت کوچه وپس کوچه ها را بم گرفت آهوی وحشی که میل دام داشت وحشت مارا بدید و رم گر فــــت ای محبی شهر را همهم رسد سبزهء خشکیده را شبنم رسد از محبت قطره بارانی شـــــو د کینه ها را در درونش نم رسـد بوی نفسهایش آمدو تا دیده نم نم کردو رفت قلب زارم را پرازغم کردورفت دیده برهم تاببستم ناگهان قطره هاراخارچشمم کردورفت فتنه دزدیدم زچشمش چندشبی دل به نیزنگ بردوخم خم کردورفت تا حباب از گونه اش چیدم بنــا ز پیکرم با بوسه پر نم کردو رفت شسته تربوی نفسهایش همیش باغ جانم غرق شبنم کردورفـت وقتی مادرم از با غچهء خانهء ما سبزه می چید من دیدم با چشمانی که برای اولین بار چهرهء مادرم را برایم قصه کرد روئیدن لاله را درلای انگشتان پا هایش وشگفتن یک باغ بهشت را خاری را دیدم که از پا های مادرم عذر می خواست ومادرم را دیدم با پاهای زخم خورده اش صورت خار را نوازش میکرد ومن جگر داغ لاله و قلب پریشان مادرم را در قاب خاطرم کشیدم واز گونه ام اشک چیدم من شاهد قطره اشکی بودم که چهرهء هزاران گرسنه را تصویر میبست من شا هد لقمه نانی بودم که از خون مایه میگرفت ودر کام اژدهای فرو میرفت من شاهد آویزهء حلقهء داری بر گردن زنی جوانی بودم که در چشمان وا مانده اش تصویر لقمه نانی نقش بسته بود وعنوانی آخ فرزندانم گرسنه ماندند و اینک شاهد شمشیر بران نا مردانی هستم که چوب گهوارهء طفل یتیمی را در سفرهء قمار قهقه میزننـــــــــــــــــــــــــــــــــــد الله ای دلبر نامرد کجائــــــــــی شریف ومونس وهمدردکجائی تمام لای جنگل ها بگشتـــــم ندیدم بلبل شبگرد کجائــــــی خداوندا منش دلگیر گشتـــم بدام دلبری اسیر گشتــــــــم الهی چارهء دردم بفــــــــــرما که از بیچاره گی ها پیرگشتم چرا با من در جنگی تو دلبـــر زبیرنگی به هر رنگی تو دلبـر برای انحلال شیشهء مـــــــن همیشه مثل یک سنگی تودلبر زمانی با منش همراز بــــــودی شریف ودلبرو طناز بــــــــــــودی چه شب ها گریه کردم پابه پایت ندانستم تواش رنــــگ بازبودی به لب لبخند از نیرنــــگ دار ی مگر با من تو میل جنـــگ داری اگر میگی که نی والله وباللــــه چرا در هر کجا دنگ دنـگ داری اگر کینه تو اش با جــــام داری چرا پرهیز از ســـــــلام دا ری درخت آدمیت ریشه کن بـــــاد که تو این میوه های خام داریپ درد درونم را فریاد نمی توانم کرد من بار ها نگاه دزدانهء را دزدانه نگاه کرده ام ودر آغوش نگاهش تنی چند مرد حریصی ز هوس مرده گی را سکوت من حکایت دردیست تنها سکوت منست که مرا در من می شکند وهمواره غربتم را از سکوی دردستانی با صدای فرو رفته در میان وحشت به من طعنــــــــــــــــه میزند سفره بوی افیون میدهد
در سر زمینی که من زاده شدم
نان فریاد گرسنگی داشت
آب لب تشنگی را گریه میکرد
علف از کندی داس شکوه داشت
اما مادران سبد ها شان پر سبزهء نوروزی بود
وسفرهء هفت سین بوی گندم میداد
و اینک چند فصل است که در زمین خدا سبزه نروئیده
مادرم در سبد نوروزی گندم میپاشد
تریاک می درود
سفره بوی افیون میدهد
و درخت بادام باغچهء خانهء ما تریاک گل می کند
ادامه مطلب
به سپیدار بی سار تو
نوشته شده در ساعت
1 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
نوشته شده در ساعت
0 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
بهـــــــــار بـــــــودن را بــــی تو آزمـــــودم
نوشته شده در ساعت
11 بعد از ظهر توسط اسد محبی| |
نوشته شده در ساعت
9 بعد از ظهر توسط اسد محبی| |
آهــــــــــنگ بال پـــــرستــــو
نوشته شده در ساعت
9 بعد از ظهر توسط اسد محبی| |
نــــــــــــــــوروز به همـــــــــه نوروز داران مبــــــــــــــــــارک
نوشته شده در ساعت
6 بعد از ظهر توسط اسد محبی| |
یادت است خربوزه ها بم شده بود
نوشته شده در ساعت
1 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
یادم است پیرهن سبز تنت
نوشته شده در ساعت
8 بعد از ظهر توسط اسد محبی| |
نوشته شده در ساعت
8 بعد از ظهر توسط اسد محبی| |
غصه وقصه
نوشته شده در ساعت
0 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
می تپد آیینه با موج نگاهت در بـــــــــدر
نوشته شده در ساعت
0 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
نوشته شده در ساعت
6 بعد از ظهر توسط اسد محبی| |
بم فروش
نوشته شده در ساعت
4 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
در زیر آفتاب سوزان
نوشته شده در ساعت
11 بعد از ظهر توسط اسد محبی| |
نوشته شده در ساعت
11 بعد از ظهر توسط اسد محبی| |
نوشته شده در ساعت
1 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
فرشته
نوروزترین جامه به تن داره فرشته
چون میل بهاران وطن داره فرشته
نوشته شده در ساعت
3 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
روسری سیاه
نوشته شده در ساعت
0 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
یاد وطن دارد دلم
نوشته شده در ساعت
1 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
بـــــــــــــــــــــــــــازار خدا
نوشته شده در ساعت
9 بعد از ظهر توسط اسد محبی| |
باران محبت
نوشته شده در ساعت
5 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
مــــــــــــــــــــــــــــــــادرم
نوشته شده در ساعت
5 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
در سفرهء قمار
نوشته شده در ساعت
4 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
دوبیتــــــــــــــــــــــــــی
نوشته شده در ساعت
3 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
آغــــــــــــــــــــوش نگاه
نوشته شده در ساعت
3 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
ســــــــــــــکوت
نوشته شده در ساعت
3 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
نوشته شده در ساعت
2 قبل از ظهر توسط اسد محبی| |
